Galgant

Galgant nazywany także Galangal należy rodziny Imbirowatych i pochodzi z Południowej Azji. Generalnie, podobnie jak przy imbirze, znaczenie użytkowe mają tylko bulwiaste korzenie. Młode, małe rośliny o pomarańczowo- czerwonej barwie miąższu, bardzo ostre w smaku są rozpowszechnione tylko w Chinach, gdzie w postaci suszonych krążków mają zastosowanie w lecznictwie. Do kuchni jako przyprawa raczej się nie nadają. Tutaj najbardziej odpowiedni i powszechny jest duży Galgant. Brązowe- brunatne bulwy o białym miąższu mają szerokie zastosowanie w kuchni azjatyckiej. Duży galgant jest delikatniejszy w smaku od imbiru.

Galgant ma zastosowanie zarówno jako świeży, a także suszony. Świeży jest delikatniejszy w smaku od imbiru. I można go, po uprzednim usunięciu wierzchniej skórki, drobno posiekać albo pokroić w plasterki. Świeży galgant pachnie podobnie jak imbir z domieszką zapachu  drzew iglastych. Można go przechowywać ( nawet kilka tygodni) szczelnie zapakowanego w woreczki foliowe w lodówce. Galgant suszony ( proszek) pachnie bardzo intensywnie i ma świeży, pieprzny smak. Dobrze zamknięty może być przechowywany ok. 1 rok.  Jest bardzo szeroko stosowany do przyprawiania mięsa, a także do deserów azjatyckich. W Tajlandii, Malaizji, Indonezji i Singapurze jest galgant szeroko stosowany jako zamiennik imbiru. Jest podstawową przyprawą popularnej tajskiej zupy z mleka kokosowego Tom kha gai. Ale i w Europie  ma coraz większe znaczenie. Na pewno możemy go smakować w Nasi- goreng. Stosuje się go produkcji likierów ziołowych, a także dodaje do pierników. Galgant pobudza apetyt i ma własności lecznicze. Stosuje się go jako środek przeciwgorączkowy i lek na przeziębienia.

Tom kha gai